۱۹ نوامبر ۲۰۲۶ - قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض صدای حاصل از ترافیک جاده‌ای و قطار، با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ مرتبط است؛ این ارتباط حتی در سطوح نسبتاً پایینِ صدا نیز مشاهده شده است. این یافته‌ها در یک مطالعه گسترده در کشورهای اسکاندیناوی توسط پژوهشگران مؤسسه پزشکی محیط زیست (IMM) در مؤسسه کارولینسکا انجام و در مجله Environmental Health Perspectives منتشر شده است.

پژوهشگران داده‌های مربوط به بیش از ۱۴۲,۰۰۰ نفر را از هشت مطالعه جمعیتی در سوئد و دانمارک مورد تحلیل قرار دادند. برای محاسبۀ میزان مواجهه طولانی‌مدت با صدای ترافیک جاده‌ای، راه‌آهن و هواپیما، از آدرس محل سکونت شرکت‌کنندگان استفاده شد. در طول یک دوره پیگیری با میانه زمانی کمی بیش از ۲۰ سال، ۱۲,۷۶۱ نفر از شرکت‌کنندگان به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند.

نتایج نشان می‌دهد که به ازای هر ۱۰ دسی‌بل افزایش در صدای ترافیک جاده‌ای، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ حدود ۶ درصد افزایش می‌یابد. در مورد صدای راه‌آهن نیز این افزایش خطر ۴ درصد بود. پژوهشگران در تحلیل خود، عوامل مخدوش‌کننده احتمالی از جمله تحصیلات، درآمد، وضعیت سیگار کشیدن، فعالیت بدنی و آلودگی هوا را نیز لحاظ کردند.

دکتر جسیکا ادستورپ، پژوهشگر فوق دکترا در مؤسسه پزشکی محیط زیست کارولینسکا و نویسنده اول این مطالعه، گفت: «ما ارتباطی میان مواجهه طولانی‌مدت با صدای ترافیک جاده‌ای و صدای راه‌آهن با خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ مشاهده کردیم. نکته جالب اینجاست که این افزایش خطر حتی در سطوح صوتی زیر ۵۰ دسی‌بل نیز قابل مشاهده بود.»

با این حال، پژوهشگران ارتباط مشخصی میان صدای هواپیما و دیابت نوع ۲ نیافتند. تعداد شرکت‌کنندگانی که در معرض صدای هواپیما بودند نسبتاً کم بود که این امر باعث می‌شود نتایج مربوط به این بخش با قطعیت کمتری همراه باشد.

برخی گروه‌ها ممکن است آسیب‌پذیرتر باشند

ارتباط میان صدای ترافیک جاده‌ای و دیابت نوع ۲، عمدتاً در میان افراد دارای اضافه‌وزن یا چاق مشاهده شد. در افراد با وزن طبیعی، افزایش خطری مشاهده نشد، اما این خطر در میان شرکت‌کنندگان دارای اضافه‌وزن یا چاق، به ازای هر ۱۰ دسی‌بل افزایش صدا، ۷ درصد بالا رفت.

علاوه بر این، پژوهشگران دریافتند که این ارتباط در افرادی که در معرض سطوح بالای ذرات ریز آلودگی هوا (PM2.5) بودند، قوی‌تر است. در میان یک‌چهارم شرکت‌کنندگانی که بیشترین میزان مواجهه با PM2.5 را داشتند، افزایش خطر به ازای هر ۱۰ دسی‌بل صدای ترافیک جاده‌ای، به ۱۴ درصد رسید.

دکتر ادستورپ افزود: «این نتایج نشان می‌دهد که برخی گروه‌ها ممکن است حساسیت ویژه‌ای به صدای ترافیک داشته باشند و لازم است که صدا و آلودگی هوا با هم مورد مطالعه قرار گیرند. بنابراین، اقدامات در محیط‌های مسکونی برای کاهش هر دو عامل می‌تواند از منظر سلامت عمومی حائز اهمیت باشد.»

یکی از توضیحات احتمالی برای این ارتباط این است که صدا باعث اختلال در خواب و فعال شدن سیستم استرس بدن می‌شود. این مسئله می‌تواند بر هورمون‌های استرس و متابولیسم تأثیر بگذارد که در درازمدت ممکن است در بروز دیابت نوع ۲ نقش داشته باشد.

نقطه قوت این مطالعه، تعداد بالای شرکت‌کنندگان، دوره پیگیری طولانی و این واقعیت است که پژوهشگران توانسته‌اند میزان مواجهه با صدا را بر اساس سوابق محل سکونت شرکت‌کنندگان محاسبه کنند.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2026-11-traffic-noise-linked-diabetes.html